ΠΟΡΕΙΕΣ

Αρχές παράλληλες, σπίτια του μέλλοντος θαμπά
φίλε μου, τι ξεκινήσαμε;; ένα δυναμωμένο τίποτα
μια κίνηση σε αναμονή
Πάντα θα ξεδιψάς με τις πορείες σου, όμως .
θα σε τραβούν για κάτι απόμακρο
για χάρη δική τους, για ίδρο δικό σου.
Κι ύστερα μια λεπτή κλωστή, ένα πέρασμα
θεσπέσια η άκρη της ατράκτου
σου θυμίζει ποιος είσαι
σου θυμίζει τί έγινες
σε χρεώνει, σε σκορπάει
Και τότε μαθαίνεις ότι ο άνεμος ήταν εκεί για σένα...

η μαρξιστική αριστερά στις χθεσινές εκλογές

Προσπαθώντας να προσεγγίσουμε τα χθεσινά αποτελέσματα από τη σκοπιά μας, η εκτίμηση , πιθανότατα,δεν ευχαριστεί.
Πρώτον, έχουμε μια σαφή προτίμηση όσων ψήφισαν στους φορείς του δικομματικού συστήματος (77,4%). Ακόμα και αν έγινε αλλαγή φρουράς και ήρθε η σειρά της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρησης του συστήματος, η πολιτική που επιλέχθηκε είναι πάλι η ίδια. Παράλληλα, ενισχήθηκε η ακροδεξιά του ΛΑΟΣ, πράγμα που σίγουρα φέρνει μια ανατριχίλα.Οι αιτίες επικεντρώνονται κυρίως στην αδυναμία αντισυστημικών δυνάμεων να αναδείξουν έναν διαφορετιό δρόμο.
Πάμε σε αυτό που μας πονάει, τα αριστερά-μαρξιστικά κόμματα. Το ΚΚΕ όχι μόνο δεν κατάφερε να ανέβει, αλλά υποχώρησε ελαφρώς. Μακάρι να γίνει μια αυτοκριτική για αυτό, πράγμα που έως τώρα από τις ανακοινώσεις δεν φαίνεται. Προσωπικά στήριξα το ΚΚΕ σε αυτές τις εκλογές, ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημένος από την ερμηνεία που έδωσε στο αποτέλεσμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στην βουλή αν και υποχώρησε και αυτός. Πάλι δεν καταλαβαίνω την ικανοποίησή τους, γιατί τους ευχαριστεί τόσο ένα 4,4%? Βέβαια, ομολογώ ότι δεν περιμένω από τον ΣΥΡΙΖΑ παύση εκείνης της αλλοπρόσαλλης μαρξιστικά πολιτικής του.
Όσο για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, έδωσε έναν έντιμο αγώνα . Την στήριξαν, βέβαια, πολύ λίγοι (ΑΝΤΑΡΣΥΑ-24700, ΚΚΕμλ-10200, ΜΛ ΚΚΕ-5500, ΕΕΚ-4500), όμως οι θέσεις της διατυπώθηκαν με σαφήνεια και επαναστατική στόχευση, έστω και με τα λίγη προβολή της.
Έτσι και αλλιώς δεν έχουμε αυταπάτες για το κοινοβούλιο και τις εκλογές. Πρέπει, όμως, να δούμε τα μηνύματα, να τα αναλύσουμε και να τα αιτιολογήσουμε. Ειδικότερα το ΚΚΕ πρέπει να συζητήσει σοβαρότερα το τί συνέβη.

Τί στοχεύουμε?

Πολλές φορές σε πολιτικές συζητήσεις με ρωτούν τί ζητάω ως κομμουνιστής , τί θέλω να πετύχω. Μάλιστα συχνά κατηγορούμαι ότι θέλω τη ''χούντα της Ρωσίας'', τον Στάλιν και άλλα τρελά, χωρίς να προλάβω να αναπτύξω τη σκέψη μου. Η ουσία της ιδεολογίας αυτής ξεχνιέται συχνά (χωρίς οι ίδιοι οι κομμουνιστές- κάποιοι από αυτούς- να είναι άμοιροι ευθυνών για αυτό) . Ας τη θυμηθούμε σε πολύ γενικές γραμμές.
Στόχος μας είναι ένας: η κομμουνιστική, αταξική, απελευθερωμένη από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής κοινωνία. '' Φούμαρα'', μπορεί να μου πείτε ή '' τί είναι αυτό πάλι''. Δεν θα αναφερθώ τώρα στο πώς αυτό θα κατακτηθεί αλλά στο τί περίπου είναι, αφού πρέπει να ξέρεις κάτι πρώτα για να το στοχεύσεις έπειτα. Κάποια χαρακτηριστικά αυτού του κοινωνικού μοντέλου είναι τα παρακάτω.
1) Δεν υπάρχει κράτος. Ναι, η κομμουνιστική κοινωνία ,στο ανώτερό της στάδιο, έχει σβήσει την εκμετάλλευση μιας τάξης από μια άλλη, επόμένως έχει σβήσει και το μέσο της, το κράτος. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι κρατικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί, δηλαδή ο στρατός και η αστυνομία.
2) Τα αγαθά παράγονται με σκοπό την κατανάλωση και όχι, όπως γίνεται στον καπιταλισμό, την μετατροπή τους σε εμπόρευμα. Αυτό σημαίνει ότι εκλείπει η άνιση κατανομή του πλούτου, που ξεκινά από την εμπορευματοποίηση των πάντων.
3) Τα αγαθά διανέμονται '' από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του''
4) Ο άνθρωπος πια αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του αφού δεν τον εκμεταλλεύεται κανείς εργασιακά. Δεν είναι πια η εργασία μέσο επιβίωσης. Αυτοσκοπός είναι η προσωπική μας ελευθερία
5) Δεν υπάρχουν κοινωνικοοικονομικές τάξεις και διαφοροποιήσεις.
6) Και άλλα πολλά που απορρέουν από τα προηγούμενα, απλά δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός.
Και αν όλα αυτά σας φαίνονται κάπως ονειρικά και άφταστα, θα ξαφνιαστείτε διαβάζοντας τα κλασικά μαρξιστικά κείμενα. Εκεί υπάρχει ένα υλιστικό, ιστορικό, πραγματιστικό σχέδιο για την επίτευξη της κοινωνίας του κομμουνισμού, που στηρίζεται σε αναλύσεις επί τούτου.
Θεωρώ , λοιπόν, ότι πρέπει οι κομμουνιστές να γυρίσουμε σε αυτή τη βάση που είναι σήμερα εκπληκτικά επίκαιρη. Πέρα από τους τρόπους δράσης μας πρέπει να ξαναθυμηθούμε τί ακριβώς θέλουμε και να το καθιστούμε σαφές συχνότερα.

Είμαι εδώ

Ναι, δεν έχω εγκαταλείψει το μπλογκ. 3 μήνες σχεδόν μετά την τελευταία μου ανάρτηση έχω να πω ότι θα συνεχίσω ,τακτικά πλέον, να γράφω σε αυτόν τον ιστότοπο. Τόσο καιρό δεν είχα σκεφτεί πώς ακριβώς ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το μπλογκ και μάλλον βιάστηκα να το σχηματίσω. Τώρα θα κάνω μια πιο ουσιαστική προσπάθεια

Λίγα λόγια για μένα. Είμαι 18 χρονών και μόλις ξεκινώ τη φοίτησή μου στο πανεπιστήμιο, συγκεκριμένα στη Νομική σχολή της Αθήνας. Κατάγομαι από την επαρχεία ,την οποία ,βέβαια, αφήνω όπου να 'ναι. Τα ενδιαφέροντά μου είναι τα θέματα που θέλω να θίξω στο μπλογκ καθώς και ο αθλητισμός (μπάσκετ, πινγκ πονγκ και τρέξιμο περισσότερο).

Σκέφτομαι να ξεκινήσω με αναφορές στην επαναστατική θεωρία και στον μαρξισμό, θέματα που μου προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δεν ξέρω, βέβαια, πόσοι παρακολουθούν το μπλογκ τώρα (σίγουρα μονοψήφιος αριθμός), αλλά κάθε αρχή και δύσκολη

Μαγιακόφσκι

Ακολουθεί ένα ποίημα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι σε μετάφραση του Γιάννη Ρίτσου. Σκέψεις ενός κοινωνικού επαναστάτη για τους συμβιβασμένους.

Σύγνεφο με παντελόνια

Τη σκέψη σας που 'νείρεται
πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας
σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές
σ' ένα ντιβάνι λυγδιασμένο,
εγώ θα την τσιγκλάω
επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου
φαρμακερός και αγροίκος πάντα
ως να χορτάσω χλευασμό.

Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.
Με την τραχειά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,
ωραίος τραβάω, τραβάω,
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.

Εσείς οι αβροί!..
Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα.
Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει.

Όμως εσείς,
θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ,
τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω,
έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα;
Ελάτε να σας δασκαλέψω,
εσάς τη μπατιστένια απ' το σαλόνι,
εσάς την άψογον υπάλληλο της κοινωνίας των αγγέλων
κι εσάς που ξεφυλλίζετε ήρεμα-ήρεμα τα χείλη σας
σα μια μαγείρισσα που ξεφυλλίζει τις σελίδες του οδηγού
μαγειρικής.

Θέλετε-
θάμαι ακέριος όλο κρέας, λυσσασμένος,
-κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός-
θέλετε-
θάμαι η άχραντη ευγένεια
-όχι άντρας πια, μα σύγνεφο με παντελόνια.

εκτιμήσεις για τις ευρωεκλογές

Οι ευρωεκλογές είναι πράγματι ένας τρόπος να εξετάσουμε την πολιτική πορεία των ευρωπαϊκών λαών, όσο και αν αυτές υποτιμήθηκαν. Τα κύρια συμπεράσματα συνοψίζονται σε ορισμένα σημεία όπως φαίνεται.

1. Το πρώτο και σημαντικότερο είναι η τεράστια αποχή. Το 56.9% του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος δεν άσκησε το δικαίωμά του, πρόκειται δηλαδή για πλειοψηφικό ρεύμα. Οι πολλαπλές προσεγγίσεις που προσπαθούν να ερμηνεύσουν αυτό το φαινόμενο συμφωνούν σε ένα σημείο: την απαξίωση της ευρωπαϊκής και της εθνικής επιμέρους πολιτικής σκηνής σε κάθε χώρα. Η ΕΕ δεν έπεισε τους περισσότερους για την ανάγκη συμμετοχής στους θεσμούς της, κυρίως γιατί η εξουσία της φαίνεται μακρινή και δύσκολα ελέγξιμη.Η αποχή μπορεί να είναι αμφισβήτηση χωρίς αντίκρυσμα και αποτέλεσμα αλλά σε αυτές τις εκλογές πέτυχε να είναι το πρώτο αξιοσημείωτο στοιχείο.

2. Από εκείνους που ψήφισαν δεν μπορεί κανείς να υποτιμήσει την δεξιά στροφή τους. Τα κόμματα-μέλη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος εξέλεξαν 265 ευρωβουλευτές συνολικά, ενώ η ακροδεξιά ενισχύθηκε παντού, κάτι που είδαμε και στην Ελλάδα. Σίγουρα πρέπει να ανησυχήσουμε από την έξαρση των ρατσιστικών ιδεών που πατούν στις φοβίες των λαών. Η κατάσταση θυμίζει έντονα την περίοδο μετά την κρίση του 1929, οπότε άνθισε ο εθνικοσοσιαλισμός.

3. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα όμως απέτυχαν παταγωδώς, παρά την συνδιαχείρηση του καπιταλισμού που επιτελούν. Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα έχασε μεγάλο μέρος της δύναμής του. Οι υπόλοιπες δυνάμεις αυξομειώθηκαν ελαφρά- οι Πράσινοι ενισχύθηκαν λίγο και οι Φιλελεύθεροι έχασαν λίγες έδρες. Φαίνεται, λοιπόν , πως το έργο διάσωσης του συστήματος μένει στους απανταχού συντηρητικούς.

4. Η αριστερά δεν είχε καλά αποτελέσματα. Συνολικά μόνο 33 αριστεροί ευρωβουλευτές εξελέγησαν. Από αυτούς 21 από κόμματα-μέλη του Ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος και μόνο 12 της κομμουνιστικής αριστεράς. Χρειάζεται, λοιπόν, αγώνας για να ξανακερδίσουν οι αριστεροί και κυρίως οι αντικαπιταλιστές κομμουνιστές την εμπιστοσύνη της ελπίδας ενός μέλλοντος χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ευκαιρίες σίγουρα θα μας δοθούν.

Σχετικά με την αποχή

Mε αφορμή τις ευρωεκλογές έρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα της αποχής, η οποία παρουσιάζεται ιδιαίτερα ενισχυμένη. Ωστόσο, το εκλογικό σώμα που δεν θα ψηφίσει είναι αρκετά ετερογενές και σίγουρα δεν κινείται με τα ίδια κίνητρα. Αν θέλαμε να διακρίνουμε τα είδη της ηθελημένης αποχής (αν και έχουν όλα το ίδιο αποτέλεσμα) θα καταλήγαμε στην αποχή που αποφασίζεται χωρίς καθόλου πολιτικά κριτήρια, λόγω άγνοιας ή πλήξης, στην συγκυριακή αποχή, επειδή δεν εκφράζεται κανείς στις παρούσες συνθήκες από καμία πολιτική δύναμη, και στην διαχρονική εκλογική αποχή με ιδεολογικό περιεχόμενο.

Το πρώτο είδος είναι ,βέβαια, καταδικαστέο από κάθε πολιτικά σκεπτόμενο άνθρωπο. Η θέση "δεν ψηφίζω επειδή θα πάω για μπάνιο" ή "δεν ασχολούμαι με αυτά" εκφράζει απλώς την επιτυχία όλων των μηχανισμών που θέλουν απολιτικοποίηση του λαού. Όλα αυτά δίνουν την ευκαιρία ανεξέλεγκτης εξουσίας και περικοπής δικαιωμάτων.

Υπάρχουν,επίσης, και πολλοί που επιθυμούν να ψηφίσουν, αλλά δεν συμφωνούν με κανέναν. Αρχικά, είναι δύσκολο να μην εκφράζεται κανείς από κανένα απο τα δεκάδες κόμματα που κατεβαίνουν. Υποψηφιότητα έχουν θέσει κόμματα από την άκρα δεξιά ως την επαναστατική αριστερά, ενώ υπάρχουν κόμματα που απευθύνονται και σε ειδικό κοινό(κόμμα Ελλήνων κυνηγών). Αν και πάλι οι πολλές επιλογές αυτές δεν αρκούν, θα ήταν καλύτερο το λευκό/άκυρο παρά η αποχή.

Το τρίτο είδος συναντάται κυρίως στο χώρο της αναρχικής ιδεολογίας. Εδώ χρειάζεται πολλή ανάλυση, αλλά μάλλον η θέση της μη συμμετοχής στις εκλογές δεν έχει ωφελήσει το εργατικό κίνημα διαχρονικά. Η θεμελιωμένη ιδεολογικά θέση της αναρχικής αποχής δεν έχει τεκμηριώσει κοινωνικά κέρδη ως τώρα. Ακόμα και η αποχή από επίσημους πολιτικούς φορείς στην ιστορία (η αποχή των Φιλελευθέρων το 1915 ή του ΚΚΕ το 1946) έφερε αρνητικά αποτελέσματα για τους ίδιους.

Σίγουρα οι εκλογές αυτές δεν θα κρίνουν πολλά ούτε θα βελτιώσουν τη ζωή μας , όπως φαίνεται. Όμως, ας μην πετάξουμε και το τελευταίο δικαίωμα παρέμβασης στην πολιτική ζωή. Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να ψηφίσουμε, αλλάζοντας το συσχετισμό που μας έφερε σε αυτό το σημείο.

Λίγα λόγια για αρχή

Καλώς όρισα στην μπλογκόσφαιρα!Είμαι 18 χρονών και λίγος ελεύθερος χρόνος και πολλή όρεξη με οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Το ιστολόγιο είναι μια μορφή άμεσης και αυθεντικής επικοινωνίας,ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν βρει βήμα έκφρασης με αυτόν τον τρόπο, που τόσο διαφέρει από τα παραδοσιακά και διεφθαρμένα, ως επί το πλείστον, ΜΜΕ.



Η θεματολογία του συγκεκριμένου blog είναι επικεντρωμένη σε τομείς της ανθρώπινης σκέψης που έχουν προξενήσει και προξενούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαχρονικά: φιλοσοφία, πολιτική,ποίηση, ιστορία, άλλοτε με επικαιρική αφορμή και άλλοτε όχι. Και ,φυσικά, δεν θεωρούνται κατώτερα άλλα θέματα, όπως η επιστήμη, η παιδεία ή η ψυχαγωγία, απλώς τα πρώτα θέματα μου είναι προσωπικά πιο ελκυστικά.



Μέσω του ιστολογίου, όπως φαίνεται, θα παρατίθονται και ατομικές μου απόψεις. Αυτό ,όμως, θα γίνεται με στόχο τον προβληματισμό και τον διάλογο. Έχω σαφείς πολιτικές πεποιθήσεις, όπως όλοι άλλωστε, αλλά δεν θα δημιουργούσα ιστολόγιο μόνο και μόνο για να τις αναδείξω. Το κάνω αυτό κυρίως για να τις ελέγξω. Βέβαια, η κοινωνικοπολιτική τοποθέτησή μου, μάλλον, θα γίνει γρήγορα αντιληπτή.



Ελπίζω να βρείτε ενδιαφέρον στα όσα αναρτώ. Σέβομαι απόλυτα τον τρόπο αυτό επικοινωνιας και θα προσπαθήσω να φανώ αντάξιος του ονόματος των bloggers. Kαλή μας αρχή...